வரங்கள்

எங்கள் வீட்டில் பெரிய அண்ணன் மட்டும் திருச்சி நேஷனல் ஸ்கூல் மற்றும் வேலூர் ஊரிஸ் ஸ்கூலிலும் ஆங்கில மீடியத்தில் படித்தான். மற்றவர்கள் எல்லோரும் தமிழ் மீடியம்தான். வேலூரிலிருந்து அப்பாவிற்கு திருவண்ணாமலை மாற்றல் ஆகியது. அப்போது அண்ணா 10 வது படித்துக் கொண்டிருந்தான். திருவண்ணாமலையில் டேனீஷ் மிஷன் ஸ்கூலில் 9 வது வரையில் தான் ஆங்கில மீடியம் இருந்தது. இவனுக்கு தமிழ் மீடியத்தில் படித்து பரிட்சை எழுத முடியாது என்பதால், சென்னை கீழ்ப்பாக்கம் கார்டன் காலணியிலிருந்து என் பெரிய மாமாவின் வீட்டில் தங்கி, புரசைவாக்கம் MCTM ஸ்கூலில் 10 மற்றும் 11 வது படித்து விட்டு அரும்பாக்கத்திலிருக்கும் DG வைஷ்ணவா கல்லூரியில் பீயூஸி படித்தான். இவன் ஸ்கூலிலிருந்தே தமிழ் மற்றும் ஆங்கில பேச்சுப் போட்டிகளில் பங்கேற்று தவறாமல் முதல் பரிசு வாங்குவான். எப்போதுமே புத்தங்கங்கள்தான் பரிசு பொருட்கள். பாரதியாரின் கவிதைகள் மூன்று புத்தகங்கள் வீட்டில் இருந்தது. பாரதியின் அறிமுகம் எனக்கு அப்போது தான் ஆரம்பமாகியது.

திருவண்ணாமலையில் எட்டாவது படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது காலாண்டுப் பரிட்சைக்கு முன் அப்பாவிடம் “ இங்கிலீஷ் மீடியத்துலே படிக்கப் போறேன். தமிழ் மீடியத்துலே படிச்சா பீயூஸிலே பயங்கர பிராப்ளம் வருதாம்” என்றேன். “உன்னால் முடியுமா”? பெயில் ஆக மாட்டியே?” இது அப்பாவின் கவலை. இப்போது போலில்லாமல் அன்று எல்லா வகுப்புகளுக்கும் ஆண்டுத் தேர்வு உண்டு, பெயிலும் உண்டு. நான் ”கவலையே பட வேணாம். நான் கட்டாயம் பாஸ் பண்ணுவேன்” என்றேன். இரண்டு நாள் கழித்து அப்பா “போய் ஐசக்கைப் பாரு. நான் அவர் கிட்டே பேசிட்டேன்.” ஐசக் என்பது பள்ளியின் தலைமையாசிரியர். பொதுவாக அவரைப் பார்ப்பது கடினம். பிரேயரின் போதுதான் அவரைப் பார்க்க முடியும். 10 மற்றும் 11 ஆம் வகுப்பிற்கு சயின்ஸ் எடுப்பார் என்று கேள்வி. நான் போய் வெளியே உட்கார்ந்திருக்கும் பியூனிடம் சொல்லி கால் மணி கழித்து அவரைப் பார்த்தேன். அவரிடம் நான் விஷயத்தை சொன்னதும் “உங்க அப்பா சொன்னாப்லே. இந்தா சீட்டு. இதை கொண்டு போய் 8C லே வாத்தியார் கிட்டக் கொண்டு போய் கொடு. அப்புறமா நாளைக்கு 8 ரூ வாங்கி வந்து ஆபீஸ்ல குடு” என்றார். எல்லாவற்றிற்க்கும் தலையாட்டிவிட்டு 8 C வகுப்பிற்கு சென்றேன், அப்போது கிளெமெண்ட் என்பவர் சயின்ஸ் வகுப்பை எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மூன்றாவது பெஞ்சில் உட்காரச் சொன்னார். எனக்கு ஒருபுறம் தாஸ் இன்னொரு புறம் நடேச சாஸ்திரி வீட்டு பையன் ரவிசங்கர். அதே வகுப்பில் தான் ரமேஷ் பாபுவும், ரைஸ்மில் ரெட்டியார் பையன் அருணாச்சலமும் படித்தார்கள். ரமேஷ் பாபுவுடன் இன்றைக்கும் தொடர்பிருக்கின்றது.  தாஸை நாங்கள் அண்ணா நகரில் இருக்கும் போது பார்த்தேன். எஸ் எஸ் எல் சீயுடன் படிப்பை நிறுத்திய அவன் பல்லவனில் கண்டக்டராக இருந்தான். நான் பயணிக்கும் 27 C  ரூட்டிலேயே வேறு இருந்தான். ஒரே ஒரு முறை லேடிஸ் ஸ்பெஷல் பஸ்ஸிலும் கூட என்னை  ஏற்றி கொண்டுச் சென்றிருக்கின்றான். அண்ணா நகரை விட்டபின் தொடர்பெல்லாம் போய்விட்டது.

ஒன்பதாவது காலாண்டு பரிட்சைக்குப் பிறகு அப்பாவிற்குக் கடலூர் மாற்றலாகியது. கடலூரில் St ஜோஸப் பள்ளியில் சேர்ந்தேன். என் தம்பியும் அதே ஸ்கூல். முதலில் வீடு மஞ்சகுப்பத்திலேயே இருந்ததால், மதியம் வீட்டிற்குப் போவோம் சாப்பிடுவதற்கு. ஒரு வருடம் கழித்து புதுப்பாளையம் மசூதி தெருவிற்கு மாற்றிக் கொண்டுச் சென்ற பிறகு மதியம் ”தாயி” இருவருக்குமாக சாப்பாடு காரியரில் எடுத்துக் கொண்டு வந்து கொடுப்பாள். ஐந்து நிமிடத்தில் சாப்பிட்டு விட்டு மரத்தை சுற்றி விளையாட ஆரம்பித்து விடுவோம். எனக்கு வீட்டிலிருந்து ஸ்கூலுக்கு செல்வதற்கு என் அண்ணன் வைத்திருந்த பழைய ஹெர்குலிஸ் சைக்கிள் கிடைத்தது. என் தம்பியையையும் வைத்து கொண்டு டபிள்ஸ் அடித்துக் கொண்டு போகவேண்டும். அவன் நல்ல குண்டன் வேறு. இது எல்லாம் ஒரு ஆறு மாதம் நீடித்தது. பத்தாவது வகுப்பில் அரையாண்டுத் தேர்வில் பொது கணிதம் மற்றும் அல்ஜீப்ராவில் பெயில் மார்க் எடுத்தவுடன் எனக்கு அப்பா டியூஷன் வைத்துக் கொள் என்றார்.  எங்கள் பள்ளியிலேயே கணித ஆசிரியர். ஜோசப் தன்மையாக நிதானமாக சொல்லித் தருவார். அவரிடமே காலை மாலை இரு வேளைகளிலும் டியூஷன். காலை 5 மணிக்கு ஆரம்பமாகும். 7.30 மனிக்கு முடியும். அதற்கு நான் காலை 4.30 மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும். சாயங்காலம், பள்ளியிலிருந்து நேராகவே அவர் வீட்டுக்கு சென்றுவிடுவேன். தினமும் 40 பைசாவிற்கு அவர் வீட்டருகே இருந்த சந்திரா ஒட்டலில் ஒரு ஸ்பெஷல் சாதா தோசை, நிறைய சாம்பார், சட்னி சாப்பிட்டு விட்டு டியூஷன் போவேன். அந்தப் பள்ளியில் ஆங்கிலம் மற்றும் விஞ்ஞானம் சொல்லிக் கொடுத்தவர் சீதாராமய்யர். இவர் உதவி தலைமையாசிரியரும் கூட. இவர் என் மாமாக்களுக்கும் ஆசிரியராக இருந்திருக்கின்றார்.

பீயூசி சென்னையில் ஏம் ஜெயினில் படித்த போது மதிப்பெண்ணிற்காக சம்ஸ்கிருதம் எடுத்தேன். என் மண்டையில் ஏறாத விஷயமாகவே அது இருந்தது. “ராமஹ ராமௌ ராமான்னு” என்று ஒருமை, இருமை மற்றும் பன்மையைக் குறிக்கும் இலக்கணக் குறிப்பு என் தலைக்குள்  போகவேயில்லை. நள தமயந்தி மற்றும் காளிதாசரின் ரகுவம்சம் காண்டோ 4 பாட புத்தகங்கள். ஒரே ஒரு அதிர்ஷ்டம். ஆங்கிலத்தில் பதில் எழுதலாம். நளன் தமயந்தி ராம் என்பது போன்றவற்றை மட்டும் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதி தப்பித்தேன். கணக்கு எடுத்தவர் பாலு. இவர் VP ஆகவும் இருந்தார். கெமிஸ்ட்ரி எடுத்தவர் டாக்டர். ரங்கசாமி. இவர் போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டவர். காரில் தான் காலேஜிற்கு வருவார்.

ஏனோ அவருக்கு என் பேரில் ஒரு இனம் தெரியாத வெறுப்பு. அவருடைய வகுப்பு எப்பொதும் மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகு இரண்டாவது பீரியட் ஆக இருக்கும் அதுவும் வீட்டிலிருந்து ஒழுகும் தயிர் சாதத்தைக் கொண்டு போய் சாப்பிட்ட பிறகு, தன்னையறியாமல் சாமியாடும் போது வேண்டும் என்று என்னை மட்டும் கேள்விகேட்டு பதில் சொல்லாவிட்டால் வெளியேற்றிவிடுவார். அப்போது எனக்கு ஆங்கிலமும் அவ்வளவாக பேச வராது. ஆனால் டிசம்பர் மாதம் நடந்த மாடல் தேர்வில் கல்லூரியிலே நான் தான் முதலாவதாக வந்தேன் ஆங்கிலத்திலும், கெமிஸ்டிரியிலும்.  

 

பிஸ்ஸி விழுப்புரம் அரசு கலைக் கல்லூரியில். ரயில்வே காலனியை கடந்து போகவேண்டும் இல்லை பாண்டி ரோடிலிருந்து போகவேண்டும். நாங்கள் இருந்த ரங்கநாதன் தெரிவிலிருந்து குறைந்தது மூன்று மைல் தூரம். கொஞ்சம் விட்டா கோலியனூரே வந்துவிடும். கெமிஸ்டிரி ப்ரொபஸர்கள் , ஜணாதனன், ராமநாதன் மற்றும் கண்ணையா. கண்ணையா இவர் திருநெல்வேலியை சார்ந்தவர். இவருடைய தம்பி செல்லதுரை என் வகுப்பில் படித்தான். அவன் அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தை  ”எலே! நிக்கி!” நிக்கி என்பதே அவன் பட்டப் பெயராயிற்று. பிஸிக்ஸ் ப்ரொபஸர் பழனிச்சாமி மற்றும் கல்யாணி. கல்யாணிதான் ராஜ்குமார் கடத்தப்பட்டபோது வீரப்பனைத் தேடி காட்டிற்குள் தூது சென்றவர். கணித ஆசிரியர்கள் தேவராஜன் மற்றும் குருமணி. குருமணி எங்கள் சித்தி குடியிருந்த வீட்டிலேயே ஒரு போர்ஷனில் குடியிருந்தார்.  சில வருடங்கள் கழித்து ராமநாதன், கண்ணையா மற்றும் பழனிச்சாமி எல்லோருமே சென்னை ஏசி டெக்கில் பிஎச்டி படித்தனர். என்னுடைய ஒன்னு விட்ட சித்தப்பா அங்கு கணிதப் பேராசியர். அவர் இவர்களிடம் பிரசாத்தை தெரியுமா என்றால், அனைவருமே நல்ல சர்டிபிகேட் கொடுத்தார்கள்.

இதே கல்லூரியில் தான் தெய்வசிகாமணி எனும் “ பொன்முடியும்” ப்ரோபஸராக, சைக்கிளில் வந்து செல்பவராக இருந்தார். தி மு க அமைச்சரவையில் மினிஸ்டராகவும் பல ஆயிரம் கோடி சொத்துகளுக்கும் கல்லூரிகளுக்கும் அதிபதியாகவும் இன்று இருக்கின்றார். கல்யாணி திண்டிவனத்தில் இருந்து சேவை செய்து கொண்டிருக்கின்றார். ராமநாதனின் மருமகனை இங்கு சந்தித்தேன். அவன் மூலம் அவர் ப்ரெஸிடன்ஸி கல்லூரியில் முதல்வராகி ஓய்வு பெற்றதை அறிந்தேன்.

தமிழ் ப்ரொபஸர் சிதம்பரம் செட்டியார். இவர் விழுப்புரம் நகராட்சி மேல்நிலை பள்ளிக்கு அருகில் வசித்து வந்தார். அவர் வீட்டுக்கு மிக அருகில் என் சித்தியின் வீடு, கீழ் அனுமார் கோவில் தெருவில் இருந்தது. இவர் அற்புதமாக பாடம் நடத்துவார், பாட திட்டத்தில் இல்லாதவற்றையும் சேர்த்தே சொல்லிக் கொடுப்பர். கம்பனிடம் அதீத ஈடுபாடு. அப்போது பாட திட்டத்தில் இருந்தது அனுமன் தூது மட்டும் தான். ஆனாலும் விலாவாரியாக மூன்று மாதம் முக்கியமான கம்பன் கவிதைகள் ஆராய்ந்து பாடத்தை நடத்துவார். லீவு நாட்களில் சித்தி வீட்டிற்கு செல்லும் போது அவருடைய வீட்டிற்கு போய் பாரதியையும் சிலம்பையும் சிறிது கற்றதுண்டு. ஆயினும் அதன் பெருமையோ அருமையோ அன்று புரியவில்லை.

21 வருடம் வரை தமிழ் படித்தும் ஒரே ஒரு தமிழ் வாத்தியாரின் பெயரை மட்டுமே என்னால் நினைவு கூறமுடிகின்றது. சின்ன வயதிலேயே மொழி இலக்கணம் நன்றாக புரியும்படி சொல்லிக் கொடுக்காத வாத்தியார்கள் அவர்கள் கடனே என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். நானும் கடனே என்றே கற்றுக் கொண்டேன். இருவருக்குமே இருக்கும் இந்த அலட்சியத்திற்கு முக்கியமான காரணமாக எனக்குப் படுவது தமிழ் மார்க்குகள் மேற்படிப்புக்கோ அல்லது பட்டப்படிப்பிலோ கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படாது. அதில் பாஸ் மார்க் வங்கினால் போதும். அதுவும் 35 மார்க்குதான்.

 

எனக்கு பாரதியின் கவிதைகளில் மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு.  எளிமையான தமிழில் மிக ஆழமான கருத்துக்களையும் பாண்டித்யம் அறியா எனை போன்றோரும் கவிதா இன்பம் அறிய முடியும் என்று நிருபித்த அமரவார்த்தைகளின் கரூவூலம் அவன். அதுவும் அவன் கண்ணன் பாடல்களில் மனதை இழக்காமலிருக்க முடியாது. அதே போல் பாஞ்சாலி சபதமும் குயில் பாட்டும். எத்தனை முறை படித்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு புது மயக்க அனுபவத்தைத் தருகின்ற மகுடியின் நாதம் அது.

ஆலையில்லாத ஊருக்கு இலுப்பப்பூ சர்க்கரை என்பது போல் இங்கு குறைவான தமிழர்களேயிருப்பதால் என்னை போன்றோருக்கும் பாரதிவிழாவில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஒரு முறை இலக்கிய வட்டக் கூட்டதில் பாரதி விழா நடைபெற்றபோது அவன் இறுதி ஊர்வலத்திற்கு வந்தவர்களை விட குறைவானவர்கள் தான் வந்திருந்தனர். திரு. குருநாதன் மிக அருமையாக “தோழர் பாரதி” எனும் தலைப்பில் அன்று உரையாற்றினார்.

இலக்கியவட்டக் கூட்டதில் கவிதை எனும் தலைப்பிலேயே ஒரு முறை கூட்டம் நடைபெற்றது. அதில் அவரவர்கள் தாங்கள் இரசித்து, படித்து மகிழ்ந்த கவிதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அக்கூட்டத்தில் ராமநாதன் புதுக் கவிதையைப் பற்றி உரையாற்றினார். அதில் 70களில் ஆனந்தவிகடனில் வெளிவந்து முதல் பரிசையும் வென்ற அரங்கநாதனின் கவிதை “நள்ளிரவில் வாங்கினோம் சுதந்திரம்; இன்னும் விடியவேயில்லை” எனும் கவிதையை அவருடன் படித்த இன்னொரு மாணவனை ரொம்ப பாதித்தாகவும் அவனும் பதிலுக்கு “பட்ட பகலில் வாங்கியிருந்தால் மட்டும் என்ன சாதித்திருப்போம்? என்று எழுதி அதுவும் பரிசு பெற்றது என்று கூறி அப்துல் ரகுமான், மீரா மற்றும் விக்ரமாதித்யன் முதலியவர்களின் சில கவிதைகளையும் அறிமுகப் படித்தினார்.

பிறகு ரகுமானின் பால்வீதி எனும் கவிதைத் தொகுப்பை படித்தேன் எனக்கு பிடித்த சில கவிதைகளில் ”ஐந்தாண்டுக்கு கொருமுறை” என்ற தலைப்பின் கீழ்

வாக்கு மூலம்

 புறத்திணைச் சுயம்வர மண்டபத்தில்

      போலி நளன்களின் கூட்டம்

மையில் மாலையுடன்

      குருட்டு தமயந்தி.

நளன் தமயந்தி கதை நாம் கேள்விப்பட்டது தான். தமயந்தியை மணப்பதற்காக தேவர்கள் அனைவருமே நளன் போன்ற உருவத்திலேயே வந்தனர். ஆனால் இமையா வரம் உடையவர்களாதாலால் தமயந்தி சுலபமாக அவனைக் கண்டுபிடித்து மாலையிட்டாள்.

இதையே இன்றைய தேர்தல் களத்திற்கு ஒப்பிடும்போது அந்த தமயந்தி குருடாகவும் இருக்கின்றாள் என்பதை வாக்காளர்களுக்கும், போலி நளன்களாக வேட்பாளர்களும்,இருந்தால் என்பதை மிக அழகாகக் கூறும் கவிதையிது. மரபின் தொன்மத்தின் மேலேயிருந்து கவிதை எழும் போது அது அத்துணை வீர்யாமாகிவிடுகின்றது. பெர்னாட் ஷா சொன்னது போல் “நான் ஷேக்ஸ்பியரை விடப் பெரியவன்; ஏனெனில் நான் அவன் தோள்கள் மீது நின்று கொண்டு இவ்வுலகை பார்க்கின்றேன்” மரபின் வழியில் வந்த புதுக்கவிதைகளும் அவ்வாறே விளங்குகின்றன.

அதே தொகுப்பில் அப்துல் ரகுமான்

வரங்களே 

சாபங்களாகும் என்றால்

இங்கே தவங்கள்

எதற்காக?

இது இத்தொகுதியில் தேர்தலையும் ஓட்டு போடும் வரம் உள்ளதையும் அந்த வரங்கள் பிறகு சாபங்களாக மாறுவதையும் அதனால் தேர்தல் தேவைதானா? என்று கவி எழுப்பும் கேள்வி என்றாலும் இராமயண பின்புலத்துடன் பார்க்கும்போது மிக அற்புதமான கவிதையாக விரிகின்றது என்று நண்பர் இராமநாதன் ஒரு முறை பேசினார்.

தசரதன் இரண்டு வரங்கள் என்றோ கைகேயிற்குக் கொடுத்தது. அவன் தவமியற்றப் போகவேண்டும் ஆகவே இராமன் ராஜ்ஜிய பாரத்தை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று இராமனிடம் வேண்டி பட்டாபிஷேகம் நடைபெறும் நாளில் கைகேயி அவ்வரத்தின் மூலம் பரதன் நாடாள வேண்டும், இராமன் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறுகின்றாள். இவனுக்கு இராமனைத் தவிர வேறு நினைப்பு இல்லை. மூர்ச்சையாகிவிடுகின்றான். கைகேயியே ராமனிடம் கூற அவன் தன் தாயாரான கௌசல்யையிடம் சொல்லிக் கொண்டு விடைபெறும் வேளையில் இதை எப்படியும் தடுத்து நிறுத்துவேன் என்று அவள் கைகேயியின் மாளிகையை சென்று பார்க்கின்றாள். வசிட்டனும் வந்து அறிவுரை கூறியும் கைகேயியின் மனம் மாறவில்லை. தசரதன் அவளை நான் மனைவி என்று ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன்; பரதனும் என் ஈமச்சடங்குகளை செய்யக் கூடாது என்று கூறினான், தன் மகன் இராமன் காட்டுக்குப் போவது உறுதி என்றும் தான் இறப்பதும் உறுதி என்றும் உணர்கின்றான். அப்போது அவனுக்குத் தன் சிறுவயதில் சரவணகுமாரனின் கண்ணிழந்த இரு பெற்றோர்கள் இட்ட சாபம் நினைவுக்கு வருகின்றது. கொடுத்த வரங்கள் இவ்விடத்தில் சாபங்களாகி சாபங்களை நினைவூட்டுகின்றன.

‘பொன் ஆர் வலயத் தோளான், கானோ புகுதல் தவிரான்;
என் ஆர் உயிரோ அகலாது ஒழியாது; இது, கோசலை கேள்;
முன் நாள், ஒரு மா முனிவன் மொழியும் சாபம் உளது’ என்று,
அந் நாள் உற்றது எல்லாம் அவளுக்கு அரசன் அறைவான்.

”இராமனோ காடு செல்லாமல் இருக்கமாட்டான். நான் உயிரை இழப்பதும் உறுதி. என்னுடைய இளைய வயதில் முனிவனிட்ட சாபம் ஒன்று இருக்கின்றது. அதை நீ கேள்” என்று கௌசல்யையிடம் தசரதன் கூறினான். 

  

‘வெய்ய கானத்திடையே, வேட்டை வேட்கை மிகவே,
ஐய, சென்று, கரியோடு அரிகள் துருவித் திரிவேன்,
கையும் சிலையும் கணையும் கொடு, கார் மிருகம் வரும் ஓர்
செய்ய நதியின் கரைவாய்ச் சென்றே மறைய நின்றேன்.

”வேட்டையின் மேல் அதிக விருப்பமுள்ள நான் சிங்கம் மற்றும் யானைகளும் வரும் ஒரு அடர்ந்த காட்டில் நதியின் கரையில் அன்று மறைந்திருந்தேன்” என்றான் தசரதன் மேலும்

ஒரு மா முனிவன் மனையோடு, ஒளி ஒன்றிலவாய் நயனம்
திரு மா மகனே துணையாய், தவமே புரி போழ்தினின்வாய்,
அரு மா மகனே, புனல் கொண்டு அகல்வான் வருமாறு, அறியேன்,
பொரு மா கணை விட்டிடலும், புவிமீது அலறிப் புரள.

”ஒப்பற்ற சிறந்த முனிவன் தன் மனைவியோடு கண்கள் பார்வையிழந்தவனாக தன் அழகிய சிறந்த  மகனே துணையாய் தவம் செய்து கொண்டிருக்கின்ற வேளையில், தாய் தந்தையருக்கு தண்ணிர் எடுத்துவர ஆற்றின் அருகில் சிறு வாயுள்ள குவளையில் நீரை முகர அது எழுப்பிய சப்தத்தை, நான் யானை நீர் அருந்துவதாக நினைத்து அம்பு விட்டேன். அது அப்பிள்ளையின் மீது பாய்ந்தது. அவன் அலறல் கேட்டவுடந்தான் என் தவறை உணர்ந்தேன்”.   

நீர் முகக்கும்ஓசை கேட்டு ஓசையின்மூலம் அம்பைவிடும் ‘சப்த வேதி’
என்னும் முறையில், யானை நீர்குடிப்பதாகக் கருதி அம்பை எய்தான்
ஆதலின் ‘அறியேன்’ என்றான். இருமுதுகுரவர்க்கும் கடமைஆற்றும்
சிறப்பு நோக்கி, ‘திரு மா’, ‘அரு மா’ என்று அம்மகனைச் சிறப்பித்தார்.
மகனே‘ஏ’ காரம் பிரிநிலை. வேறு துணையில்லை என்றவாறாம்.

இப்போது என் பெரிய அத்தை 88 வயதிற்கு மேலானவள், பாவம் ஒரு முதிர்ந்தோர் இல்லதில் இருக்கின்றாள். நான் யாரையும் குறை சொல்லவில்லை. நகர வாழ்கையில் இட நெருக்கடியிருக்குமிடத்தும் இன்றைய யதார்த்தம் இதுதான். இப்போது சென்னைக்கு அருகில் வயதானவர்களுக்கு என்றே பெரும் குடில்கள் கட்டப்படுகின்றன. அதேபோல் நான் இன்று சென்னையில் பெரும்பாலும் பார்ப்பது வயதானவர்கள் தனியாக தாங்கள் வாங்கிய வீட்டையும் சொத்தையும் அல்லது மகன் அல்லது மகள் வெளிநாட்டிலிருந்து வாங்கிய சொத்துக்களையும் பூதம் போல் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இவர்களில் பெரும்பாலோர் IAS( Indian Aya Service) முடித்தவர்கள். ஓய்வுபெற்ற பின் அமெரிக்காவில் இருக்கும் மகன் அல்லது மகள்களுக்கு இரு குழந்தைகளின் பிரசவத்திற்கும் குழந்தைகள் டேகேர் சென்டரில் சேரும் வரையிலும் ஆயா சர்விஸ் செய்து முடித்து ஓய்ந்து போனவர்கள். இவர்களுக்கு அமெரிக்காவின் எந்த மாகாணத்தில் எந்த தட்பவெப்பநிலை என்பது முதற்கொண்டு அத்துப்படி. ஆனாலும் பேசுவதற்கு துணையுமில்லாமல் கண்களில் ஒரு வித நிரந்தரமாகிவிட்ட சோகத்துடன் நாட்களை கஷ்டப்பட்டு கடத்துகின்றனர். உண்மையில் பெரிவர்களையும் நெருங்கிய சொந்தங்களையும் வயதான காலத்தில் பார்த்து கொள்கின்றவர்கள் அனைவரும் என்னை பொறுத்த வரையில் தெய்வத்திற்கு சமானம்.

 

 “இரு கண்களும் இன்றிய தாய் தந்தைக்கும், ஈங்கு, அவர்கள்
பருகம் புனல் கொண்டு அகல்வான் படர்ந்தேன்; பழுது ஆயினதால்; -
இரு குன்று அனைய புயத்தாய்! - இபம் என்று, உணராது எய்தாய்;
உருகும் துயரம் தவிர், நீ; ஊழின் செயல் ஈது!’ என்றே.

முனிகுமரன் இரு கண்களும் இல்லாத தாய் தந்தையர் நீர் அருந்துவதற்காக வந்தேன். உணராமல் நீ விட்ட பாணத்தினால் நான் மரிப்பது நிச்சயம்,. வருந்தாதே. இது ஊழ்வினையின் பயன்” எனக் கூறி இறந்தான்.

.

தசரதன் இறந்த முனிக்குமரனையும் தண்ணிரை எடுத்துக் கொண்டு முனிவரை அணுகிய போது அவர்கள்

‘மைந்தன் வரவே நோக்கும், வள மாதவன் பால், மகனோடு
அம் தண் புனல் கொண்டு அணுக, “ஐயா, இதுபோது அளவாய்
வந்து இங்கு அணுகாய்; என்னோ வந்தது? என்றே, நொந்தேம்;
சந்தம் கமழும் தோளாய், தழுவிக் கொள வா" எனவே

மைந்தனே வந்துவிட்டன் என்று நினைத்து ஏன் இவ்வளவு நேரமாகிவிட்டது வருவதற்கு. வந்து எங்களைத் தழுவிக் கொள்” எனக்கூறியதைக் கேட்ட தசரதன்

“வீட்டுண்டு அலறும் குரலால், வேழக் குரல் அன்று எனவே
ஓட்டந்து எதிரா, ‘ நீ யார்?’ என, உற்ற எலாம் உரையா,
வாட்டம் தரும் நெஞ்சினன் ஆய், நின்றான் வணங்கா, வானோர்
ஈட்டம் எதிர் வந்திடவே, இறந்து ஏகினன் விண்ணிடையே  

”நான் வேழம் என்று நினைத்து விட்ட அம்பு உங்கள் மகன் மீது பாய்ந்துவிட அவன் அலறலால் என் தவறை உணர்ந்த நான் அவன் முன் சென்று வினவ அவன் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கூறி உங்களை வணங்கி வானோர் எதிர்வந்து அழைத்துச் செல்ல உயிர்விட்டான்” என்றான்.

தாய்தந்தையர் இருவரும்

‘வீழ்ந்தார்; அயர்ந்தார்; புரண்டார்; “விழி போயிற்று, இன்று” என்றார்;
ஆழ்ந்தார் துன்பக் கடலுள்; “ஐயா! ஐயா!” என்றார்;
“போழ்ந்தாய் நெஞ்சை” என்றார்; “பொன்நாடு அதனில் போய், நீ
வாழ்ந்தே இருப்பத் தரியேம்; வந்தேம்! வந்தேம்! இனியே.”

மைந்தன் இறந்தவுடன் மிகவும் வேதனைப்படு ”நீ போய் நாங்கள் எப்படியிருப்போம். நாங்களும் உடன் வருகின்றோம்” என்று வருந்தினர். தசரதன் நானே உங்களுக்கு மகனாக உங்கள் எல்லாக் கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றுவேன் “ என்றான்

வயதான பெற்றோர்கள் உயிருடன் இருக்கையில் சிறு வயதில் பிள்ளைகள் இறப்பது என்பது அப்பெரியவர்களுக்கு மிகவும் கடுமையான தண்டனையாகும். அதுமட்டுமின்றி நோய் வாய்ப்படாமல் ஒரு விபத்திலோ இன்னொருவன் வீபரிதத்திலோ அந்த மரணம் விளைந்தால் அது இன்னும் கொடுமை. சீஏ படிக்கும் போது கிண்டியில் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்த என் நண்பர்களில் ஒருவன் சாக்கடையில் வீழ்ந்து விட்ட பந்தை பொறுக்கச் சென்ற இன்னொரு நண்பன் தத்தளிப்பதைப் பார்த்து இவன் இறங்கி அந்த பைனைக் காப்பாற்றினான். ஆனால் இவன் இறந்து போனான். இவன் காரியங்களுக்குக் கூட காப்பாற்றப்பட்ட பையனோ அவன் குடும்பத்தினரோ வரவில்லை. இறந்தவனின் பெற்றோர் அப்போது பட்டத் துயரத்தை அப்படியே இந்த வரிகளில் என்னால் பார்க்க முடிகின்றது.

அவர்கள் தசரனை நோக்கி

“ தாவாது ஒளிரும் குடையாய்! ‘தவறு இங்கு இது; நின் சரணம்,
காவாய்’ என்றாய்; அதனால், கடிய சாபம் கருதேம்;
ஏவா மகவைப் பிரிந்து, இன்று எம்போல் இடர் உற்றனை நீ
போவாய், அகல் வான்” என்னா, பொன் நாட்டிடை போயினரால்.

தவறு என்று உணர்ந்து சரணமும் அடைந்த காரணத்தினால் கடுமையான சாபம் கருதாமல் எப்படி நாங்கள் மகனை இழந்து வருத்தப்பட்டு இறப்பது போல் நீயும் உன் மகவை பிரிந்து இறப்பாய்” என்று கூறி தங்கள் பையனிருக்குமிடம் சென்றனர். தசரதன் அவர்களுக்கு நீர்க்கடன் செய்தான். இதைத் தான் பால காண்டத்தில் கம்பன்

தாய் ஒக்கும் அன்பின்; தவம் ஒக்கும் நலம் பயப்பின்;
சேய் ஒக்கும். முன் நின்று ஒரு செல் கதி உய்க்கும் நீரால்;
நோய் ஒக்கும் என்னின் மருந்து ஒக்கும்; நுணங்கு கேள்வி
ஆயப் புகுங்கால். அறிவு ஒக்கும்;- எவர்க்கும் அன்னான்.    

சிந்தை தளர்வுற்று, அயர்தல் சிறிதும் இலெனாய், “இன் சொல்
மைந்தன் உளன்’ என்றதனால், மகிழ்வோடு இவண் வந்தனெனால்;
அந்த முனி சொற்றமையின், அண்ணல் வனம் ஏகுதலும்,
எம்தம் உயிர் வீகுதலும், இறையும் தவறா’ என்றான்.

மகன் இன்றி இருந்த தயரதனுக்கு முனிவன் சாபம் மகன் உண்டு
என்பதை உணர்த்திற்று என்பதால் அப்போதைக்கு அது
மகிழ்ச்சியானதாகவே ஆயிற்று என்றானாம் - மகன் பிறப்பது முனிவன்
சாபத்தால் உண்மையாகி நிறைவேறியமையின் மகன்பிரிவதும், தன்னுயிர்
போவதும்கூட அச்சாபப்படி நிறைவேறுவது உறுதி என்றான்

நாம் கூட இன்றைக்கும் ஐந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை நமக்கு அளிக்கப்பட்ட வரமாகிய வாக்குச்சீட்டை பயன்படுத்துகின்றோம் நல்ல ஆட்சி வரும் என்று தசரதன் தனக்கு மகன் உண்டு என்று நம்பியதைப் போல. ஆனால் இன்று வரையிலும் அந்த நம்பிக்கை நிறைவேறவேயில்லை. ஒவ்வொரு தடவையும் நம்முடைய சாபங்கள் அதிகமாகவே ஆகின்றதே தவிர குறையவேயில்லை.

ஹாஸ்பத்திரி

ஒரே ஊரில் அல்லது சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் உறவினர்கள் மற்றும் சுற்றத்தாருடன் வசிப்பவர்கள் வீட்டில் ஒரு சிலர் மருத்துவமனை  வல்லுநர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு மருத்துவமனைக்கு அருகில் இருக்கும் நல்ல ஓட்டல்கள் அல்லது காண்டீனில் கிடைக்கும் சிறப்பான உணவு வகைகளும் டிபன் வகையறாக்களும் அத்துபடியாக இருக்கும். இன்னும் சிலர் மருத்துவமனையில் இருக்கும் நோயாளிக்கும், அவரோடு தங்குபவர்களுக்கும் வேளாவேளைக்கு சரியான உணவை சமைத்துக் கொடுப்பதில் வல்லுநர்களாக இருப்பார்கள். பல நேரங்களில் டாக்டருக்கே கூட உணவு விஷயத்தில் அறிவுரை சொல்லக் கூடிய அளவுக்கு அனுபவத்தின் மூலம் தேர்ச்சி பெற்றிருப்பார்கள். எங்கள் வீட்டில் அம்மா, நான், என் பெரிய மண்ணி மற்றும் அம்மாவின் மாமா மகன் நாராயணன் இவ்வகை மருத்துவமனை வல்லுநர்கள். இதற்கென்றே தனி சாப்பாடுக் கூடைகள், பிளாஸ்க், டார்ச்லைட் எல்லாம் எங்கள் வீடுகளில் தயார் நிலையில் இருக்கும்.
சென்னை அண்ணா நகரில் மார்கழி மாத இளங்குளிர் காற்று வீசும், ஒரு விடியற்காலை 4 மணிக்கு நானும் மண்ணியும் எழுந்து பூஜை செய்ய குளித்து விட்டு அமரும் நேரம், அப்பா படுக்கையறையிலிருந்து மார்பைப் பிடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்து ஹாலில் போடப்பட்டிருந்த ஷெட்டியில் அமர்ந்தார். நானும் மண்ணியும் "அப்பா காபி வாசனையில எழுந்துட்டா" என்று சொல்லியவாறே பூஜையை தொடர்ந்தோம். அப்பா அதற்குள் நாராயணனை எழுப்ப அவன் அப்பாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அப்பா ஷெட்டியில் சரிய ஆரம்பித்துவிட்டார். "இது கட்டாயம் ஹார்ட் அட்டாக் தான். ஜெயா அத்தைக்கும்(என் பாட்டி) இதே மாதிரிதான் இருந்தது. உடனேயே டாக்டரை பார்க்கணும்” என்றான் நாராயணன். சாந்தி காலனியில் இருந்த அத்திம்பேர் வீட்டிற்கு விஷயத்தை சொல்வதற்காக  சைக்கிளில் வேகமாகப் போனேன். அவர் வீட்டுக்கருகில் டிவிஎஸ்ஸிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற ஸ்ரீனிவாசன் என்பவரின் மருமகள் டாக்டர் சியாமளா, பெரம்பூர் இரயில்வே ஹாஸ்பத்திரியில் வேலை பார்த்து வந்தவர், அதே சாந்தி காலனியில் இரண்டு தெரு தள்ளி வசித்து வந்தார். அத்திம்பேர் அவரை பார்த்து அழைத்து வருவதாகவும் எங்கள் பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் டிராவல்ஸ்காரர்களிடம் சொல்லி எங்கள் காரை ஒட்ட உதவும்படி வேண்டிக்கொள்ள சொன்னார்.  சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் வந்தவர்  "அவா கேட்டை பூட்டிண்டு தூங்கறா. நாய் வேற வெளியிலே சுத்திண்டேயிருக்கு. அப்பாவோட கார்டியாலஜிஸ்ட் டாக்டர் தணிகாசலம் அண்ணா நகர் ரௌண்ட்டானா கிட்ட தானே இருக்கார். நேரா போயிடலாம்" என்றார். காரில் அப்பாவை கூட்டிக் கொண்டு டாக்டர் தணிகாசலம் வீட்டிற்குப் போனோம்.  நாய் குரைப்பதை பார்த்து அவர் வெளியே வந்தார். அப்பா காரிலிருந்து இறங்குவதைப் பார்த்ததும் "நோ.. நோ.. ஸ்ரீனிவாசன், பர்ஸ்ட் போய் சுபேதா நர்ஸிங் ஹோம்ல (இது சேத்துப்பட்டில் ஹாரிங்டன் ரோடில் உள்ளது)  போய் அட்மிட் ஆயிட்டு காலையிலே சொல்லுங்க" என்றார். எனக்கு அந்த ஹாஸ்பத்திரிக்கு போக இஷ்டமில்லை. அங்குதான் சில மாதங்களுக்கு முன் என் பெரிய மாமா டாக்டர் கிருஷ்ணமூர்த்தி இறந்து போனார். அவருக்கும் கார்டியாலஜிஸ்ட் தணிகாசலம்தான். எனவே வேறு எங்காவது 24 மணி நேர பாலி கிளினிக் இருக்கிறதா என பார்க்கலாம் என்று சிந்தாமணிக்குச் சென்றோம். அங்கிருந்து ஷெனாய் நகர் போகும் வழியில் அண்ணா நகர் 24 மணி நேர பாலி கிளினிக் இருந்தது. அப்போது மணி 4.45. அந்நேரம் டூயூட்டி டாக்டராக இருந்தவர் டாக்டர் நடராஜன். அப்போதுதான் சுடச்சுட எம் பி பி எஸ் பரிட்சை பாஸ் பன்னியவர். உடனேயே "இது சிவியர் ஹார்ட் அட்டாக்" என்றவர் எமெர்ஜென்சியாக ஒரு ஊசி போட்டுவிட்டு ஸார்பிடால் மாத்திரையை வாய்க்கடியில் வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு அவருடைய ப்ரொபஸர் ஜே ஆர் சங்கரன் கிளினிக்குக்கு போகலாம் என்று சொல்லி எங்களிடம் கார் இருக்கிறதா? என்று கேட்டதோடு அப்படி இல்லை என்றால் தன் காரிலேயே போகலாம் என்றும் கூறினார்.

ஜே ஆர் சங்கரன் கிளினிக் கீழ்ப்பாக்கத்தில் இருந்தது. அவருடைய மகன் டாக்டர் ராம்குமார், நடராஜனுடன் படித்தவர். போய்ச் சேர்ந்தவுடன் வந்து ஒருமுறை பார்த்த டாக்டர் நாங்கள் யார் என்னவென்று தெரியாத காரணத்தால், "நீங்க ஜி எச் போயிடுங்க நான் போன்ல கூப்பிட்டு சொல்லிடறேன்" என்றார். அதற்கு அத்திம்பேர் "டாக்டர் இவர் PWD எஞ்சினியர். இவர் பிள்ளை லிண்டாஸ்லே எக்சிகூட்டிவ், நான் பேங்க்ல மானேஜர். இப்ப பாங்க் திறக்கலை. காலையிலே நீங்க எவ்வளவு பணம் வேனும்னாலும் கொண்டு வந்து தரேன்" என்றார்.  மணி 5.00. இதை கேட்டவுடன் தான் ஹார்ட் மானிட்டர் உடனே வந்தது. அப்பா சுயநினைவை இழந்து சோபாவில் படுத்துவிட்டிருந்தார். நேரடியாக அவருடைய இருதயத்தில் ஒரு ஊசி போடப்பட்டு, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ஐசியூக்கு கொண்டு போய்ச் சேர்க்கப்பட்டு சிகிச்சை ஆரம்பமாகியது. “இன்னும் அபாய கட்டத்தில் தான் இருக்கிறார். 48 மணி நேரத்திற்கு ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. நெருங்கின சொந்தங்களுக்கு எல்லாம் சொல்லிவிடுங்கள்” என்றார் டாக்டர்.

வீட்டில் மண்ணிக்கு போன் போட்டு சொல்லி விட்டு, எஸ் டி டீ வசதி இல்லாததால் கோடம்பாக்கத்தில் இருந்த என் அண்ணனின் ஆபீசுக்கு காலை 8 மணிக்குச்  சென்றேன். அங்கிருந்து காத்மாண்டுவிற்கு கான்பெரன்ஸுக்காக சென்றிருந்த பெரிய அண்ணனுக்கும், நெல்லூரிலிருந்த இரண்டாவது அண்ணனுக்கும், திருப்பதியில் இருந்த டாக்டர் சித்தப்பாவுக்கும் சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குப் போனேன். அம்மாவிடம் "ஹார்ட் அட்டக்காம். அட்மிட் பண்ணியிருக்கு. இன்னும் சீரியஸ்தான்" என்றேன். தனக்கு இரண்டு புடவைகளை எடுத்துக் கொண்டு மண்ணியிடம் "நான் கிளம்பறேன். நீ வீட்டைப் பாத்துக்கோ. சாயந்திரம் இவன் கிட்ட காபியும் இராத்திரிக்கு கொஞ்சமா தயிர் சாதமும் குடுத்து அனுப்பிடு. இந்தந்த இடத்துலே எல்லா பணமும் இருக்கு. சாவி இந்தா" என்று மண்ணியிடம் கொடுத்து விட்டு என்னோடு புறப்பட்டார். எனக்கு அடுத்த மூன்று நாட்களில் ICWAI பைனல் எக்ஸாம் இருந்ததால் நாராயணன் இரவு அம்மாவிற்கு துணையாகத் தங்கியிருந்தான். பதினாறு நாட்கள் கழித்து அப்பா வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தார்.

1993ம் வருடம் என் மாமனார் அலுவல் நிமித்தமாக பாரிஸ் மாண்ட்பெலியர்(Montpellier) மற்றும் லண்டன் சென்றார். கூடவே எனது மாமியாரையும் முதல் தடவையாக வெளிநாட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். பதினைந்து நாட்கள் கழித்துத் திரும்பி வந்தனர். நான் அப்போது பெங்களூரில் இருந்தேன். அவர்கள் வீட்டு வழக்கப்படி, எனக்கே கூட அவர்கள் புறப்படுவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் தான் தெரிவித்தனர். திரும்பி வந்த பதினைந்து நாட்களுக்கெல்லாம் ஜுரம் உடல் வலி என்று இருவருமே அவஸ்தைப் பட்டனர். ஒரு சமயம் டைபாய்ட் போலவும் மற்றொரு சமயம் மஞ்சள் காமாலை போலவும்  இரத்தப் பரிசோதனையில் மாறி மாறி காட்டிக் கொண்டிருந்தது. இவர்கள் குடும்ப டாக்டர் திரு அனந்தராமன். அவர் இவர்களுக்கு தூரத்துச் சொந்தமும் கூட. எனக்கும் என் பையனுக்கும் கூட அவர்தான் டாக்டர். முதலில் கோடம்பாக்கத்தில் கிளினிக் வைத்திருந்தார். இவர் 3 ரூபாய் மட்டும் வாங்கி கொண்டு ஏழை மக்களுக்குச் சிகிச்சையளிப்பவர். பிறகு அவர் வீட்டிலேயே நோயாளிகளை பார்க்க ஆரம்பித்தார். வயதானவர். வெறும் எம் பி பி ஸ் தான். ஆனாலும் நோய் அறிகுறிகளை ஆய்ந்தறிவதில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றவர். ஒரு வாரம் இரண்டு வாராமாகியது. ஒன்றும் குணமான  பாடில்லை. இரண்டு வாரம் கழித்து எடுத்த பிளட் டெஸ்டில் யூரியா லெவல் இருவருக்கும் மிக அதிகமாகி இருக்க உடனேயே விஜயா ஹாஸ்பிடலில் இருவரையும் சேர்த்து சிறுநீரக மருத்துவர் ரவிச்சந்திரனை (Nephrologist) பார்க்கும் படி பரிந்துரை கடிதம் தந்ததோடு அந்த டாக்டருடன் பேசி அப்பாயின்ட்மெண்டும் வாங்கிக் கொடுத்தார். அவரது கடிதத்தில் அதுவரை நாங்கள்  கேள்வியேப்பட்டிராத "லெப்டோ ஸபைராசிஸ்" என்ற வைரல் இன்பெக்‌ஷன் என்று தான் சந்தேகப் படுவதாகவும் எழுதியிருந்ததை பார்த்து அது என்ன வியாதி என்று என் மனைவி கேட்டதற்கு அது "எலியின் மூத்திரத்திலிருந்து பரவும் வியாதி. அது டைபாய்ட் மற்றும் ஜாண்டிச் என்று இரு நோய்களுக்குமுள்ள அறிகுறிகளையும் மாற்றி மாற்றி காட்டி கடைசியில் கிட்னி பெயிலியூரில் கொண்டுபோய் ஆளை குளோஸ் பன்னிவிடும்" என்றார்.

விஜயா ஆஸ்பத்திரி டாக்டரை பார்த்தவுடன் இருவரையுமே உடனேயே அட்மிட் பண்ணச் சொன்னார். என் மகனுக்கு அப்போது இரண்டு வயது.  வீட்டை பார்த்து கொள்வதற்கு எல்லா ஏற்பாடுகளும் பண்ணி வைத்துவிட்டு அடுத்த நாள் அட்மிட் ஆகிறோம் என்று டாக்டரிடம் சொல்லிவிட்டு வந்த என் மனைவி, என்னை உடனே சென்னை வரும்படிக் கூறினார். 

நான் பெங்களூரிலிருந்து இரவு பத்து மணிக்கு அரசுப் பேருந்தில் புறப்பட்ட நேரம் நல்ல மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஆம்பூருக்கும் வேலூருக்கும் நடுவில் மரங்கள் கீழே விழுந்து இரண்டு பக்கமும் போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டு நான்கு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் பயணம் தொடங்கியது. காலை ஐந்தரை மணிக்கு சென்னை வந்திருக்க வேண்டிய நான், இரவெல்லாம் தூக்கமில்லாமல் பசி மற்றும் தலைவலியுடன் பத்து மணிக்கு வந்து சேர்ந்தேன். என் தலையை பார்த்தவுடன் நான் வேண்டும் என்றே லேட்டாக வந்தது போல் என் மனைவி "ஏன் லேட்? இவ்வளவு நாழியா ஆகும்" என்றார். “மரம் விழுந்து எல்லா பஸ்சும் லேட் நீ சாயந்திரம் நீயூஸ்ல பாக்காலாம்” என்றேன்.

மனைவி இருவரையும் அழைத்து கொண்டு ஹாஸ்பத்திரியில் சேர்த்து விட்டு டாக்டர் வந்தவுடன் வருவதாகக் கூறிவிட்டுச் சென்றார். அவளுடைய பெங்களூர் பாட்டி வீட்டிலிருந்தார். அவர் காபி போட்டுக் கொடுக்க குளித்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு சாயங்காலம் ஹாஸ்பத்திரிக்கு பையனையும் அழைத்துக் கொண்டுச் சென்றேன். இரண்டு பேரும் அடுத்தடுத்த படுக்கையில் படுத்திருந்தனர். அமர் அக்பர் ஆண்டனி என்ற இந்தி சினிமாவில் தொலைந்து போன மூன்று சகோதரர்கள் அடுத்தடுத்த படுக்கையில் தங்கள் தாயார் என்று தெரியாமல் ஒரே சமயத்தில் இரத்தம் குடுப்பது போன்ற மிக அபத்தமான காட்சி ஞாபகம் வந்து சிரித்தும் விட்டேன். என் மனைவியோ கண்ணாலேயே என்னை எரித்து விடுவது போன்று பார்த்தாள்.

டிரிப்ஸ் மூலம் மருந்துகளை அனுப்பி யூரியா லெவலை குறைக்கும்  சிகிச்சையை ஆரம்பித்திருந்தனர். மகனோ கையிலேயே  நிக்காமல் கீழேயிறங்கி எப்படியாவது அந்த டிரிப்ஸை எடுத்து விடுவது என்பதில் குறியாக இருந்தான். இந்த ரூம் இல்லைன்னா அடுத்த ரூமில் நுழைந்து  விடுவான். அரைமணி நேரம் எந்த டிரிப்ஸையும் இவன் புடுங்காம இருந்துவிட்டால் அன்றைய சாயந்திரம் வடபழனி கோவிலில் சூரக்காய் உடைப்பதாய் மனதிற்குள் வேண்டிக் கொண்டேன். என் மாமனார் ஆபீஸிலிருந்து வந்திருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி என்பவர் "நல்ல ஒத்துமை சார் உங்க ரெண்டு பேருக்கும். ஜோடியா வந்து ஹாஸ்பிடல்ல படுத்துண்டிருக்கீங்க. பாக்கறதுக்கே நல்லாயிருக்கு" என்றார். நான் "ஏன் சார். போயும் போயும் இந்த மாதிரி விஷயத்திலேயா ஒத்துமை வரனும். இது  மத்த விஷயத்திலேயிருந்தா நல்லா இருக்கும்" என்றேன். 

"லெப்டோ ஸ்பைராஸ்" என்று கண்டுபிடிப்பதற்கு நடத்தப்படும் பிளட் டெஸ்ட் சென்னையிலேயே இரண்டே இடங்களில் தான் இருந்குது ஒன்று ஜீ எச் மற்றது அப்போலோ என்றும் கூறி பிளட் சாம்பிளை கொடுத்தனர். அன்று வெள்ளிக்கிழமை. ஜீ எச் சென்று அங்கிருக்கும் வெட்டர்னரி ரிஸர்ச் கிளினிக்கிற்குச் சென்றேன். இது போன்ற ஒன்று அங்கே இயங்கி வருவது பலருக்கும் தெரியாத ஒன்று. பல வருடங்களுக்கு முன் அங்கே என் மாமாவின் நண்பர் டாக்டர் மஹாதேவன் மற்றும் பிஎச்டி செய்து கொண்டிருந்த டாக்டர் தமிழ் செல்வியும் இருந்தனர். நேராக போய் அங்கு இருந்தவரிடம் "டாக்டர் மஹாதேவன் இருக்காரா?" என்றேன். "இல்லை சார், அவர் போய்விட்டார். இப்ப டாக்டர் தமிழ்செல்விதான் இருக்காங்க" என்றார். நான் "டாக்டர் கிருஷ்னமூர்த்தி என் மாமா. டாக்டரை பார்ககனும்", சிறிது நேரத்தில் போய் பார்க்க முடிந்தது. விவரங்களை கேட்டுவிட்டு "பிளட் டெஸ்ட் ஆளுங்க இப்ப இருக்கமாட்டாங்க. நாளைக்கு சனிக்கிழமை. அடுத்து உடனே கிருஸ்துமஸ் லீவு. ரொம்ப லேட்டாயிடும், எனக்கு தெரிந்த லாப் அண்ணாநகர்லே இருக்கு. அந்த லேப் வச்சிருக்கிறவர் ராமச்சந்திரா மெடிக்கல் காலேஜ்லே புரொபஸரா இருக்கார். அவருக்கு லெட்டர் எழுதித் தரேன்.  இப்பவே கொண்டு போய் குடுங்க. திங்கள் கிழமைக்குள்ள ரிசல்ட் வந்துவிடும்" என்றார். அந்த டாக்டர். “உங்க மாமாவோட பார்க்கும் போது சீஏ படிச்சிட்டிருந்தீங்க. பாஸ் பண்ணிட்டீங்களா?" "பாஸ் பண்ணி கடந்த ஐந்து வருடமாக பிராக்டிஸ் பண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றேன். ரொம்ப தாங்க்ஸ் இந்த உதவிக்கு" என்றேன். "டோண்ட் மென்ஷன். உங்க மாமாவோட ஸ்டுடண்ட் நான். ஹி வாஸ் எ கிரேட் மேன்" என்றார். இறந்து போன மாமாவின் மறந்து போன முகத்தை மீண்டும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றேன். 

அண்ணா நகர் சென்று பிளட் சாம்பிளை கொடுத்துத்  திங்கள் கிழமை ரிசல்ட்டும் வந்தது. இருவருக்குமே லெப்டோ ஸ்பைராஸிஸ் உறுதியானது. மாமானாருக்குக் கடுமையான பாதிப்பு மாமியாருக்கு மைல்ட்டான பாதிப்பு என்று கூறி சிகிச்சை தொடர்ந்தது. சில நாட்களில் என் மாமியார் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார். மாமனார் மேலும் பல நாட்கள் கழித்து விட்டுத் திரும்பினார். இவர்கள் உள்ளே நுழையும் போதே பாட்டி "இவரே நல்லா குழந்தையை பார்த்துக்குறார். ரொம்ப பொறுமைசாலி. அவளுக்குக் கூட அந்தளவு பொறுமை இல்லை" என்று என்னை  புகழ்ந்தார். என்ன இடி வரப்போகிறதோ என்று கொஞ்சம் பயந்தேன்.

 என் மனைவியோ தன் பெற்றோரை பார்த்து "நீங்க ரெண்டு பேரும் லண்டன் பாரிஸ்லாம் போனப்பவே நினைச்சேன். எல்லாம் திருஷ்டிதான். பொல்லாத கண்ணு" என்றாள். நான் "அப்படி எத்தனைப் பேருகிட்டே நீங்க சொல்லிட்டு போனீங்க? எனக்கே மூனு நாள் முன்னாலதான் தெரியும், அப்படியே திருஷ்டி போடனும்னா நீயோ இல்லை உன் தம்பியோதான் போட்டிருக்கனும். இல்லை உங்க அப்பா உங்க அம்மாவுக்கும், உங்க அம்மா உங்க அப்பாவுக்கும் போட்டிருக்கனும். வெளியார் யாரும் போட சான்ஸே இல்லை" என்றேன். "ஏன் நீங்க இல்லை?" என்றார் மனைவி. நான் "அப்படி ஐ புட்டிங் போடறவனா இருந்தா அலைந்து திரிஞ்சு செத்து போன என் மாமா பேரை யூஸ் பண்ணி பிளட் டெஸ்ட் வாங்கியிருக்க மாட்டேன்" என்று சொன்னதற்கு "அதுக்கு பிராயசித்தம்தான் இதை பண்ணீங்க" என்றார் அவர். அலைஞ்சு திரிஞ்சு ஊரிலிருந்து வந்தததுக்கு எனக்கு கிடைத்த பரிசு என நினைத்துக் கொண்டேன்.

கௌசல்யையும் பாவம். இராமனை காட்டுக் போகாமலிருக்க வேண்டி தசரதனை சந்திக்கச் சென்றாள். அவனோ மயங்கி வீழ்ந்திருக்கின்றான். அது கூடத் தெரியாதவள்  அவன் மேல் விழுந்து "நீ இப்படி செய்யலாமா?" என்று கேட்கின்றாள். அதற்கு காரணம் தன் மகன் காட்டுக்கு போகின்றானே என்ற துயரம். அதனால்  அவளுடைய கணவனின் நிலையை அறிய முடியவில்லை.

நடந்த கோசலை, கேகய நாட்டு இறை
மடந்தை கோயிலை எய்தினள்; மன்னவன்
கிடந்த பார்மிசை வீழ்ந்தனள் - கெட்டு உயிர்
உடைத்த போழ்தின் உடல் விழுந்தென்னவே.

தயரதன் இருக்கும் இடத்திற்துக்கு நடந்துச் சென்ற கோசலை  கேகய நாட்டு மன்னனுக்கு மகளாகிய கைகேயியின் மாளிகையை அடைந்தாள். தயரதன் விழுந்து கிடக்கின்ற மண்ணில் உயிர் கெட்டுச்சிதறிய காலத்து உடலானது கீழே விழுந்தாற் போல விழுந்தாள்.

 பிறியார் பிரிவு ஏது?’ என்னும்; ‘பெரியோய் தகவோ!’ என்னும்;
நெறியோ, அடியேன் நிலை? நீ நினையா நினைவு ஏது?’ என்னும்,
‘வறியோர் தனமே!’ என்னும்; ‘தமியேன் வலியே!’ என்னும்;
‘அறிவோ; வினையோ?’ என்னும்; ‘அரசே! அரசே!’ என்னும்.   
(கோசலை தயரதன் நிலை கண்டு) பிரியக்கூடாதவர்களுடைய பிரிவுக்குக் காரணம் என்ன? இது உனக்குத் தகுதியோ?  எங்கள் தற்போதைய நிலை நீதியாகுமா?  இந்த நிலையை நீ நினையாமல் இருப்பது என்ன காரணம்? வறுமையுற்றவர்களுக்குச் செல்வமானவனே; தனியளான எனக்கு வலிமையான துணையே; இது உனக்கு அறிவு தானோ, அறிந்து செய்யாது ஊழ்வினையால் ஏற்பட்டதோ என்பாள். மன்னனே மன்னனே என்று புலம்புவாள்.

‘மின் நின்றனைய மேனி, வெளிதாய்விட நின்றதுபோல்
உன்னும் தகைமைக்கு அடையா உறு நோய்
உறுகின்று உணரான்; என் என்று உரையான்; என்னே? இதுதான் யாது என்று  அறியேன் 
மன்னன் தகைமை காண வாராய்; மகனே!’ என்னும்.

தசரதனை நோக்கி பலவாறான கேள்விகளுக்கும், இவளை ஏன் கண்ணீர் வடிக்கின்றாய் என்றும் கூட கேட்காத தசரனுக்கு எதோ பெரிய தீங்கு நேர்ந்துவிட்டது என்றுணர்ந்த கௌசல்யை “ இராமா! இதை வந்து பார்! உன் தந்தைக்கு உணர்வில்லை” என்று அரற்றினாள். இராமனோ சுமத்ரையின் மாளிகை நோக்கி போய்க் கொண்டிருந்தான். கௌசல்யையின் அழுகுரல் மன்னர்கள் கூடியிருந்த அவையை அடைந்தவுடன் அவர்கள் வசிட்டனை சீக்கீரம் சென்று பார்த்து விட்டு வாருங்கள் எனக் கூற, வசிட்டன் மன்னவனின் நிலையறிய வேண்டி கைகேயியின் மாளிகை அடைந்தான்.  

இறந்தான் அல்லன் அரசன்; இறவாது ஒழிவான் அல்லன்;
மறந்தான் உணர்வு’ என்று உன்னா, ‘வன் கேகயர்கோன் மங்கை
துறந்தாள் துயரம் தன்னை; துறவாது ஒழிவாள் இவளே;
பிறந்தார் பெயரும் தன்மை பிறரால் அறிதற்கு எளிதோ,  

கைகேயி துன்பமற்றிருப்பதால் அவள் மனம் மாறியபடி கண்டு
வசிட்டன் இவ்வாறு கூறினான். அரசன் பிரக்ஞை இழந்திருப்பதும்,
இனி நிச்சயம் இறந்து படுவான் என்பதும் உணர்ந்த வசிட்டன், அவ்விடத்தே
கைகேயி துக்கமின்றி இருப்பதும், கோசலை வருந்திப் புலம்புவதும் கண்டு
கைகேயியே இந்நிலைக்குக் காரணமாயிருந்தல் வேண்டும் என உய்த்துணர்ந்து
உலகிற் பிறந்தார் மனம் வேறுபடல் யாராலும் அறியமுடியாது. நேற்றுவரை
மன்னன்பால் பெருங்காதலுடைய கைகேயி இன்று அவன் மூர்ச்சிக்கவும்
வருந்தாதுள்ளபடியால் யாருடைய மனம் எப்போது எப்படி மாறுபடும்
என்பதை அறிய இயலாது என்று கருதி மேலும் கைகேயியை வினாவச்
செல்கிறான் என்று அடுத்தச் செய்யுளில் தொடரும். அறுபதினாயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ஆட்சி நடத்திய மன்னவன் இறந்துபடும்நிலை
கிட்டியது கண்டு ‘பிறந்தார்  பெயருந்தன்மை பிறரால் அறிதற்கெளிதோ’
என்றான்.  இங்கே பிறந்தார் பெயர்தல் என்பது பிறந்தவர் இறத்தலாம்.

கைகேயியே வசிட்டனிடம் தன்னால் உண்டான எல்லாச் செயல்களையும் தானே கூறினாள். வசிட்டனும் தயரதனை சமாதானப் படுத்துதவதற்காக "கவலைப் படாதே இவளே இராமனுக்கு இராஜ்ஜியத்தைக் கொடுத்துவிடுவாள்" என்று நடக்காது என்று அவனுக்கு தெரிந்திருந்தும் கூறுகின்றான். ஆறுதலான பேச்சும் ராமனே அரசாள்வான் என்பதை கேட்டதாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தசரதனுக்கு உயிர் வந்தது. வசிட்டனும் தன் சொல்லை கைகேயி தட்ட மாட்டாள் என்று நம்பிக்கையும் வைத்திருந்தான். கைகேயி விம்மி விம்மி அழுது அரசன் தன் வாக்கை மாற்றினால் தான் உயிர் வாழேன் தசரதன் உயிரே போனாலும் கவலை இல்லை என்று தான் நின்ற நிலையிலேயே நின்று இருந்தாள்.

கண்னோடாதே, கணவன் உயிர் ஓடு இடர் காணேதே,
“புண்ணூடு ஓடும் கனலோ? விடமோ?”  என்னப் புகல்வாய்;
பெண்ணோ? தீயோ? மாயாப் பேயோ? கொடியாய்! நீ; இம்
மண்ணோடு உன்னோடு என் ஆம்? வசையோ வலிதே!’ என்றான். ”

இரக்கமில்லாமல் கணவன்   உயிர் உடலை விட்டுச் செல்லும் துன்பத்தையும் அறியாமல் புண்ணிற் புகும் நெருப்போ,  விடமோ என்று கருதும்படி பேசுகிறாய்; பெண்ணா அல்லது என்றும் அழியாத பேயோ?  நீ கொடியவள்.  இந்த மண்ணோடு உனக்கு என்ன உறவு இருக்கிறது உனக்கு வர இருக்கும் பழியோ மிக வலிது” என்றான் வசிட்டன், கைகேயிடம் "அரசன் கூறுமுன் நீயே இராமனிடம் கூறிவிட்டாய். இராமனோ கானகம் போகாமல் இருக்க மாட்டான். அவன் இல்லாமல் தசரதனும் உயிருடன் இருக்க மாட்டான். என்ன காரியம் செய்து விட்டாய்?" என்று வசிட்டன் மேலும் கைகேயிடம் கூறினான்.

தசரதனோ

விழிக்கும் கண் வேறு இல்லா, வெங்கான், என் கான்முளையைச்
சுழிக்கும் வினையால் ஏகச் சூழ்வாய்; என்னைப் போழ்வாய்;
பழிக்கும் நாணாய்; மாணாப் பாவி! இனி, என் பல? உன்
கழத்தின் நாண், உன் மகற்குக் காப்பின் நாண் ஆம்' என்றான்.
"உன் கழுத்திலிருக்கு அம்மங்கள நானே உன் மகன் பட்டாபிஷேகத்தின் போது காப்பாகும். என்னை பார்க்கவிடாமல் நீயே அவனைப் பார்த்து கானகம் சென்றுவிட கூறிவிட்டாய். அவனோ போகாதிருக்க மாட்டான். அவன் போன பின்பு நானும் இருக்க மாட்டேன்” என்றான் தசரதன்

இன்னே பலவும் பகர்வான் இரங்காதாளை நோக்கி

சொன்னேன் இன்றே; இவள் என் தாரம் அல்லள்; துறந்தேன்;
மன்னே ஆவான் வரும் அப் பரதன் தனையும் மகன் என்று
உன்னேன்; முனிவா! அவனும் ஆகான் உரிமைக்கு' என்றான்.
"இவள் என் மனைவியும் அல்லல் நான் இறப்பது உண்மை. ஆயினும் பரதன் என் நீர்கடன்களைச் செய்யக் கூடாது. அவனும் உரிமைக்கு ஆகான்” என்று கோபம் தலைக்கேறியதனால் தசரதன் கூறினான். இவன் தன் பிள்ளைகளில் மீதி பேரைப் பற்றி துளிக் கூட அறிந்திருக்கவில்லை. பரதனைப் பற்றி கௌசல்யை கூறும் போது “நின்னிலும் நல்லவன்” என்றே அவனை குறிப்பிடுகின்றாள். தசரதனேக் கூட "உன் மகன் அரசு ஏற்கான்" என்று முன்னம் கூறியிருக்கின்றான். ஆனாலும் இப்போது   

அவனால் ஒன்றும் செய்ய முடியாத கையாலாகாத நிலை. இராமனைக் காட்டுக்குச் செல்லாமல் தடுக்க ஒரு உபாயமும் இல்லை என்ற போது ஏற்படுகின்ற ஒரு வித உச்ச கட்ட மனச் சோர்வினால் இவ்வாறு கூறினான் என்றாலும் இவனுக்கு இராமனைத் தவிர வேறு பிள்ளைகளிடம் துளியும் பாசமில்லை. அப்படி நான்கு புதல்வரை பெற்றவன் ஒருத்தனிடம் மட்டும் பாசம் வைத்தால் அந்த பாவம் சும்மா விட்டு விடுமா? தசரதன் இறந்தது அந்த ஒரே காரணத்திற்காகத்தான்.

”நின்னிலும் நல்லன்” என்பதற்கு என் நண்பர் "இச்சொற்றொடர் என்னை எப்போதும் போல் வேதனையில் ஆழ்த்தியது" என்றார். நான் காரணம் கேட்டதற்கு "பிள்ளைகள் எப்படியிருந்தாலும் தாயன்பு வேறுபடுத்திப் பார்க்கலாமா? இவளை பொறுத்த வரையில் இராமனே இவளின் அளவுகோல். பரதனை நல்லவன் என்று கூறுமிடத்திலும் கூட இவள் இராமனை விட நல்லவன் என்றுதான் கூறுகின்றாள்" என்றார். இது உண்மையிலேயே அப்படியா? என்னைப் பொறுத்தவரை பரதனை இவள் வளர்த்தாள். அதன் பொருட்டே அவன் மேல் மிகவும் பாசம் அதிகமாகயிருக்க வேண்டும். இதன் பொருட்டே கைகேயியே கூட "பரதனை பெற்ற கௌசல்யைக்கு அதைவிட வேறு என்ன சிறப்பான வாழ்க்கை இனி அமையப்போகின்றது” என்றே மந்தரையை கேட்கின்றாள்.

அன்னவள் அவ் உரை உரைப்ப, ஆயிழை,
‘மன்னவர் மன்னனேல் கணவன், மைந்தனேல்
பன்ன அரும் பெரும் புகழ்ப் பரதன்; பார்தனில்
என் இதன்மேல் அவட்கு எய்தும் வாழ்வு?’ என்றாள்  

இராமனைத் தன் மகனாகவும் பரதனை கௌசல்யையின் மகனாகவுமே கைகேயி மனம் மாறும் முன்பு வரை நினைத்தாள். கௌசல்யை இதை ஏன் மணிமுகுடம் இல்லை, வெண்கொற்ற குடையில்லை பட்டம் சூட்டுவதற்கு ஏதேனும் தடையோ என நினைத்துப் பதட்டப்பட்ட தன் மனதிற்கே கூறிய ஆறுதலாக ஏன் எடுத்துக் கொள்ளக கூடாது? இவள் பரம் பொருளையே தன் வயிற்றில் வளர்த்தவள். அது மட்டுமின்றி இங்கு சக்களத்தியின் மகனான பரதனை அவன் அங்கு இல்லாதபோதும், இராமன் முகத்திற்கு எதிரிலேயே பரதன் ”உன்னை விட மூன்று மடங்கு நல்லவன்” என்கின்றாள். அவள் உண்மையை நேர்மையாக எடுத்துரைத்தாள்.  அவளுக்கு இரண்டாவது வரம் என்ன என்பது இன்னும் தெரியவில்லை. அதனால் ”உனக்கு இது அரசன் கட்டளை என்று எண்ணாதே? உனக்கு இது அறம்” என்று கூறினாள். இராமன் காடு செல்ல வேண்டும் என்றதும் அவள் புத்திரப்பாசம் பீறிட்டு "வஞ்சகமோ இது மகனே" என்று கேட்டு அந்நிகழ்வை  தடுக்கும் பொருட்டு தசரதன் மாளிகை நோக்கி விரைகின்றாள். இதில் சகோதரர்களுக்குள் ஒப்பீடு இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. அது மட்டுமின்றி கௌசல்யையின் அன்பு முழுமையானது மட்டுமின்றி நால்வரிடத்தும் சிறிதும் வேறுபாடு இல்லாதது.

ஒப்பீடு இல்லாமல் உலகவாழ்க்கையில்லை என்பதும் உண்மை. கம்பனின் இராமனே கூட வாலி வதம் போது, அல்லும் பகலும் தன்னை இமைப் போல் காத்திட்டு வரும் இலக்குவனிடமே "தம்பியர் எல்லோரும் பரதனுக்கு ஒப்பாக முடியுமோ?”  என்கின்றான்.

'அத்தா! இது கேள்' என, ஆரியன் கூறுவான், 'இப்
பித்து ஆய விலங்கின் ஒழுக்கினைப் பேசல் ஆமோ?
எத் தாயர் வயிற்றினும், பின் பிறந்தார்கள் எல்லாம்
ஒத்தால், பரதன் பெரிது உத்தமன் ஆதல் உண்டோ?

இந்திரஜித்தின் பாணத்தால் இருமுறை வீழ்ந்து விட்ட இலக்குவனே கூட தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு மாயா சீதை படலத்தில் இந்திரஜித் அயோத்திப் போய் அனைவரையும் அழித்துவிடுகின்றேன் எனும் போது இராமனிடம் "இவனின் பாணம் வீரனான பரதனிடம் எடுபடாது அவன் என்ன இலக்குவனா?" என்று கேட்கின்றான். இத்தனைக்கும் இராமாயணத்தில் பரதன் ஒரு தடவைக் கூட வில்லையோ வாளையோ எடுத்துப் போரிடவில்லை.

அவ்விடத்து, இளவல், “ஐய! பரதனை அமரின் ஆர்க்க
எவ்விடற்கு உரியான் போன இந்திரசித்தே அன்று;
தெவ்விடத்து அமையின், மும்மை உலகமும் தீந்து அறாவோ?
வெவ்விடர்க் கடலின் வைகல். கேள்” என விளம்பலுற்றான்

திரு. குருநாதனுடன் இதைப் பற்றி அவருடைய அறிவுரை கேட்க தெவிட்டாடத அவருக்கேக் கைவரக்கூடிய அழகு தமிழில் இரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினார். நீங்களும் படித்து கம்பன் கவியின் ஆழகில் ஆழ்ந்து ஆழ்வார்களாக சுட்டி இதோ:

Guru's Msg 1

Guru's msg -2

                                                                                                                                         தொடரும்